Lengi lifi, Einar þveræingur!?

Við búum í ríku landi, göfug fiskimið, straumþungar ár, viljugt fólk og þokkalega vel menntað og fl. Þetta ætti að vera ávísun á velmegun, ef ekki væri til að dreifa hjörð 63 manna, sem við kjósum yfir okkur á fjögurra ára fresti. Átakanlegt er að horfa á og hlusta þingmenn réttlæta og hvetja til lögbrota með persónulega hagsmuni eina að vopni. Annan daginn horfum við andaktug á athafnamann lýsa svikum annars, þar sem lögfræðinni er snúið upp í spíral og í lokin er mesti bjargvættur þjóðarinnar og vonarneisti sennilega orðinn mesti glæpon sögunnar. Ekkert sem kemur okkur kommum, svo sem á óvart.

Hvað svo sem öðru líður þá var mér þetta kennt í skóla:

„En ef landsmenn vilja halda frelsi sínu því er þeir hafa haft síðan er land þetta byggðist þá mun sá til vera að ljá konungi einskis fangstaðar á, hvorki um landaeign hér né um það að gjalda héðan ákveðnar skuldir þær er til lýðskyldu megi metast. En hitt kalla eg vel fallið að menn sendi konungi vingjafir, þeir er það vilja, hauka eða hesta, tjöld eða segl eða aðra þá hluti er sendilegir eru. Er því þá vel varið ef vinátta kemur í mót. En um Grímsey er það að ræða ef þaðan er engi hlutur fluttur sá er til matfanga er þá má þar fæða her manns. Og ef þar er útlendur her og fari þeir með langskipum þaðan þá ætla eg mörgum kotbóndunum muni þykja verða þröngt fyrir durum.” (Einsi öfugsnúni)

Trúlega geta menn ekkert lært og sakir lýðskrums líðandi stundar má þjóðarhagur sín lítils.